Gelabeld (2020)

" Ik wil het taboe en stigma wat heerst op mensen met een psychische stoornis doorbreken. Ieder mens moet zich gewaardeerd voelen en ieder mens is uniek. Iedereen is boven alles gewoon mens."

Iedereen heeft wel eens last van vooroordelen, maar wat gebeurt er met een persoon als zij dagelijks te maken krijgen met vooroordelen over hun psychische stoornis?

Ik ben Anna den Broeder en ik heb ADHD. Ik ben geen ADHD’er, ik heb ADHD. Zo, dat jullie het maar weten. Geeft dit direct een inzicht in hoe ik ben als persoon en zie je mij al stuiteren als Tijgertje van Winnie de Pooh? Keurig, dan heb jij je zonet door de maatschappij laten leiden hoe iemand met ADHD is. Dit is juist het aspect wat ik wil aankaarten met dit boek. Mensen met een psychische stoornis zijn niet hun label en zijn bij lange na niet allemaal de fysiek drukke tijgertje bij ADHD. Hoofdzakelijk speelt de psychische stoornis zich af in het hoofd. Maar dat is niet zichtbaar voor mensen en wat je niet kan zien dat bestaat natuurlijk ook niet. Of toch wel?

Met deze serie wil ik een kleine glimp geven in het leven van iemand met een psychische stoornis. Want kijk naar je buurman, buurvrouw of zelfs dichterbij, je broer of zus. Wellicht lopen zij al lang met een mentale stoornis rond, maar durven zij zich er neit over te uiten bij anderen. En juist dit aspect is zo ontzettend belangrijk voor mensen met een psychische stoornis. Bergip of een stukje empathie is het meest belangrijke voor de mens, dus kijk om je heen en sla een arm om iemand heen die het zichtbaar of onzichtbaar lastig heeft.

Mensen met een psychische stoornis voelen zich onbegrepen, omdat het geen zichtbare stoornis is, alles speelt zich af in onze hersenen en daar worstelen wij elke dag steeds weer mee. 

​​

Wij zijn niet ons label. Wij zijn ook gewoon mens.